فقر و شکر

۱۳۹۱/۰۸/۰۱ فقر و شکر

اگر دوران حکومت علی علیه السلام را ببینید،

بخاطر جمهوری اسلامی خدا را شکر می کنید!

فقر چیز بدی است؛ خیلی بد. آنقدر که امیرالمومنین مجبور باشد بخاطر کاستن درد آن شب ها کیسه ی خرما بدوش بکشد. یعنی در چند قدمی دارالاماره ی علی که عدالت مجسم است، کسان بسیاری از فرط فقر به خاک بیچارگی نشسته اند، آنچنان که به تکه ای نان راضی می شوند و برای فرمانروایشان دعا می کنند!
علی علیه السلام نامه ای را به مالک اشتر دادند تا مانیفست حکومت اسلامی باشد برای همه ی دوران ها؛ ولی همه می دانند که امپراطوری اسلام در زمان امیرالمومنین علیه السلام با همین مانیفست بسیار فاصله داشت. او بسیار می کوشید که جامعه اش را بسازد ولی چقدر موفق بود؟!

پاسخ دردناک است: بسیار کم. مدیران او ضعیف النفس هایی چون ابن عباس، زیاد ابن ابیه و عثمان بن حنیف بودند که با الگوهای مدیریت اسلامی بسیار فاصله داشتند. آنچنان که علی مجبور باشد در پاسخ به مالک که به انتصاب ابن عباس اعتراض کرده بود، پاسخ دهد که مگر چه کسی دیگر را می شناسی که کار را به او بسپارم!

آنها که تاریخ می خوانند بخوبی می دانند که حکومت اسلامی امروز ایران بی شک با فاصله ی بسیاری از حکومت امیرالمومنین و پیامبر صل الله علیه و آله موفقتر و پیشروتر است. همانطور که امام(ره) در وصیت نامه شان فرموده اند: «من با جرات مدعی هستم که ملت ایران و توده میلیونی آن در عصر حاضربهتر از ملت حجاز در عهد رسول الله – صلی الله علیه و آله – و کوفه و عراق درعهد امیرالمومنین و حسین بن علی – صلوات الله و سلامه علیهما – می باشند.»

آیت الله جوادی آملی حفظه الله هم در درس تفسیر سوره ی انعام فرمودند اگر مردم از گرانی ها نگرانند، دوران حکومت امیرالمومنین علیه السلام را ببینند تا بخاطر جمهوری اسلامی خدا را شکر کنند!

معنای این متن این است که بخاطر اینکه ایرانیهای امروز بهتر، رشد یافته تر و متدین تر از مردمان زمان معصومین هستند، اجرا و تحقق مانیفست حکومت داری علی علیه السلام شدنی تر از زمان خود حضرات معصومین علیهم السلام است.

و فهمیدن اینکه باید «شکر» کنیم البته برای بسیاری سخت است. چراکه مسلمان بودن اقتضائاتی دارد که آنرا با رفاه سازشکارانه در تعارض و تضاد قرار می دهد. انقلابی بودن و ماندن به معنای سازش ناپذیری با استکبار و پیگیری آرمان ها هزینه هایی دارد که به مذاق کسانی که به رفاه و آسایش عادت کرده اند، سازگار نیست.

پ ن ۱: بعضی ها از فرط آرمان گرایی و بعضی ها هم از فرط بلاهت خیال می کنند حکومت خوب و حکمرانی متعالی یعنی درست کردن کشوری که در آن هیچ خلافی ارتکاب نیابد! با این وصف نمی دانم چطور درباره ی مدینه ی زمان پیامبر ص یا کوفه زمان علی ع قضاوت می کنند در حالیکه در آن دوران فقر بیداد می کرده، فساد اقتصادی مثل ربا و رشوه فراوان بوده، فساد اخلاقی مثل شرب خمر و زنا و حتی زنای محصنه بیخ گوش دارالاماره و چند خیابان آنسو تر از خانه ی پیامبر ص هم اتفاق می افتاده! یعنی تاریخ نمی خوانند؟!

حتی در دوران عدالت مطلق امام زمان عج و حکومت مهدوی هم منافقان حضور دارند و فساد می کنند. این ذات زمین و دنیاست.

    ۵ دیدگاه ثبت شده

    1. استاد اندیشه اسلامیم (حاج آقای خداوردیان) میگفتند:بعید است که ماجرای پخش خرما مربوط به دوران خلافت امام علی(ع) بوده باشد
      وشاهد می آوردند که امام هنگام خروج برای جنگ صفین در خطابه(یاخطبه ای) خطاب به مردم کوفه فرمودند:کدام یک از شما خانه ندارد و…(یعنی مسکن مردم تأمین شده بوده!!و..)

    2. با سلام شما که میگویید تاریخ بخوانید نمونه هایی را ذکر کنید؟
      بدون مدرک حرف زدن خطاست؟
      یادتان باشد گفتید بی داد میکرده؟

    3. اینم مدرک من
      منتظر مدرک شما هستم؟
      حضرت علی علیه السلام: «تمام مردم کوفه داراى زندگى مرفهى هستند، حتى پایین ‏ترین افراد نان گندم مى‏ خورند(توجه داشته باشید نان جو خوراک فقیران بود) و خانه و سرپناهى دارند و از آب آشامیدنى گوارایى (آب فرات) مى‏ آشامند.»
      ابن أبی شیبة کوفی،المصنف، تحقیق: سعید اللحام،بیروت، دار الفکر للطباعة والنشر والتوزیع،۱۴۰۹ – ۱۹۸۹م،چاپ اول،ج۸،ص۱۵۷؛ ابن شهر آشوب،مناقب آل أبی طالب،نجف اشرف،الحیدریه،۱۳۷۶-۱۹۵۶م،ج۱،ص۳۶۷

    4. رضا بهشتی /

      به هر حالاوضاع در آن زمان هر جور که بوده این موضوع را به هیچ وجه نمی توانیم انکار کنیم که دغدغه امیرالمؤمنین علی علیه االسلام تا آخرین روزهای عمر شریفشان دغدغه نان و معیشت مردم بود. بیت المال را در روز روشن و جلوی چشم همگان تقسیم می کرد و از اموال شخصی خویش نیز در شب به طوری که شناخته نشود برای فقرای کوفه می برد. پس دغدغه اول و آخر یک حاکم الهی باید دغدغه معیشت مردم باشد. معیشتی که اگر تأمین نشود به کفر و فساد فردی و اجتماعی منجر خواهد شد. خداوکیلی این کامنت را نیز منعکس کنید

    5. استاد حکیمی در ادامه حدیث شریفِ که در بالا ذکر شد در کتاب گوهربار خود (الحیاه)اضافه میکنند:این کلام امیر المؤمنین «ع» بدین گونه بر آن گمانها و پندارهاى فاسد خط بطلان مى‏کشد که مى‏گویند دستگاه مدیریت علوى نیز در تأمین نیازمندیهاى مردم و تحقّق بخشى به عدل و داد کامیاب نبوده است. این پندارهاى واهى را، یا از روى نادانى نسبت به حقایق تاریخ بازگو مى‏کنند، یا از سر تجاهل و گریز از وفادار بودن نسبت به تعهّدهایى که به هر جا روى آورند آنان را در میان گرفته است؛ و به هر عذرى چنگ در زنند، باز به حال خود باقى است.(الحیاة / ترجمه احمد آرام، ج‏۴ ص: ۲۵۸)

    ارسال دیدگاه شما

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


    + 3 = 12